Fora internetowe dzielą się przede wszystkim na foraa anonimowe, a więc takie, które nie wymagają od użytkownika rejestracji, fora pół-anonimowe, obecnie najczęściej spotykane, w których dopuszcza się użytkowników całkowicie anonimowych, zaś proces rejestracji jest uproszczony i nie zawiera w sobie procedury potwierdzenia tożsamości, fora restrykcyjne, a więc wymagające od użytkownika zarejestrowania się, przy czym proces rejestracji jest tak skonstruowany, że wymaga potwierdzenia tożsamości poprzez np. odesłanie zwrotnego maila, a także fora prywatne, które tworzone z myślą o z góry określonej grupie użytkowników i niedostępne dla osób postronnych.

Poza tym fora można także podzielić na płaskie tzn. składające się z jednego forum, na którym wszystkie kolejno pojawiające się wątki są sortowane chronologicznie lub alfabetycznie oraz fora ustrukturalizowane, składające się z jedno- lub wielowarstwowej struktury forów, stworzonej zazwyczaj przez administratora. Ze względu na treść wyróżniamy forum wielotematyczne i forum ogólnotematyczne.

W internecie funkcjonuje wiele różnych for dyskusyjnych.Służą one do wymiany informacji i poglądów między osobami o podobnych zainteresowaniach przy użyciu przeglądarki internetowej.

Fora dyskusyjne są współcześnie bardzo popularną formą grup dyskusyjnych w Internecie. Prowadzą je prawie wszystkie portale, wortale, funkcjonują na stronach wielu instytucji, czasopism, przedsiębiorstw, uczelni itp. a także spotykane są liczne fora zakładane zupełnie prywatnie.

Od strony technicznej są zazwyczaj rozbudowanymi skryptami działającymi w technologii CGI, PHP lub ASP, które tworzą osobiście administratorzy stron WWW lub też adaptują z gotowych skryptów, z których wiele jest dostępnych jako wolne oprogramowanie. Fora są podzielone na tematy, zwane również wątkami. Wątki te mogą już zazwyczaj tworzyć sami użytkownicy poprzez napisanie nowej wiadomości do danego forum. Inni użytkownicy mogą kontynuować wątek, odpisując osobie, która go rozpoczęła.

Wraz z rozwojem internetu pojawiły się zupełnie nowe formy komunikacji. Czaty, fora dyskusyjne, poczta elektroniczna, komunikatory internetowe.. W tym artykule przyjrzymy się czatom.

Określenie czat wywodzi się z języka angielskiego od słowa chat, co znaczy rozmowa. Zamiennie dość często używana jest także angielska pisownia chat. Czym jest więc czat? To rodzaj internetowej pogawędki i jedna z usług internetowych.

Określeneim czat nazywa się serwis internetowy służący do komunikacji wielu osób w tzw. pokojach. Zazwyczaj mamy do wyboru dwa rodzaje rozmów: publiczne i prywatne. Przebieg rozmowy prywatnej mogą śledzić tylko dwie osoby, natomiast rozmowa publiczna jest dostępna dla wszystkich zalogowanych użytkowników.

Słowo czat stało się też podstawą do stworzenia pokrewnych słów. I tak powstały inne wyrażenia, takie jak czatownik, ewentualnie chatownik – co oznacza osobę korzystającą z czatu oraz czatować (chatować) – czyli rozmawiać za pośrednictwem czatu.

Czy ktoś z nas w dzisiejszym świecie wyobraża sobie życie bez internetu i tych wszystkich płynących z tego udogodnień? Zwykłą tradycyjną pocztę zastąpiła poczta elektroniczna, inaczej popularny email. To usługa internetowa, w nomenklaturze prawnej określana zwrotem świadczenia usług drogą elektroniczną, służąca do przesyłania wiadomości tekstowych, tzw. listów elektronicznych.

Kto i kiedy wpadł na pomysł emaila? Wymyślony został w 1965 roku przez następujące osoby: Louis Pouzin, Glenda Schroeder i Pat Crisman. Wtedy, kiedy autorzy emaila uruchamiali dopiero usługę, nie istniał jeszcze adres poczty elektronicznej, a przesyłanie listów elektronicznych było możliwie jedynie pomiędzy użytkownikami tego samego komputera. Usługę polegającą na przesyłanie wiadomości tekstowych pomiędzy użytkowników obsługujących inne komputery wymyślił dopiero sześć lat później w roku 1971 Ray Tomlinson. To również on wybrał znak @ do rozdzielania nazwy użytkownika od nazwy komputera, a później nazwy domeny internetowej.

Rozwój internetu doprowadził do wielu istotnych zmian w naszym świecie i codziennym życiu. Zmieniły się możliwości oraz formy komun9ikacji. Rozwinęły się aplikacje określane mianem komunikatorów internetowych. Komunikator internetowy to nic innego, jak program komputerowy, który umożliwia przesyłanie natychmiastowych komunikatów. Pozwala więc na komunikację natychmiastową, co z angielskiego oznacza Instant Messaging, pomiędzy dwoma lub więcej komputerami, poprzez sieć komputerową, zazwyczaj Internet, stąd nazwa komunikatory internetowe. Czym komunikator internetowy różni się od poczty elektronicznej? Przede wszystkim tym, że oprócz samej wiadomości, przesyłane są także informacje o obecności użytkowników, co zwiększa znacznie szansę na prowadzenie bezpośredniej konwersacji.

Bardzo często komunikatory łączą użytkowników przez serwery, do których przyłączają się, i od których działania są uzależnione. Często z tego powodu użytkownik skazany jest na reklamy emitowane przez producenta aplikacji.

W dzisiejszych czasach zagrożeń w Internecie jest mnóstwo. Powinniśmy pilnować, aby nasze dzieci nie były ofiarą jakiegoś oszusta czy zboczeńca. A przecież nie da się siedzieć cały czas przy dziecku i patrzeć co robi i z kim rozmawia. Dlatego opiszę teraz program, który na pewno Wam w tym pomoże. Filtr rodzinny wspomniany w tytule, czyli inaczej strażnik dostępu, kontroler treści, filtr treści, to program lub usługa, chroniąca przed dostępem do materiałów pornograficznych i przemocy w Internecie.  Filtrowanie treści po stronie operatora na poziomie sieci dostępowej realizowane przez dostawców jest jednym z najskuteczniejszych sposobów ochrony.. Zalety tego rozwiązania to:
* mniejsza szansa na ominięcie lub wyłączenie blokady przez dziecko, ponieważ program instalowany jest u operatora, a nie na lokalnym komputerze,
* możliwość uruchomienia filtru przez rodziców nie posiadających żadnej wiedzy informatycznej,
* scentralizowany system zarządzania filtrem.

Alternatywą jest samodzielna instalacja filtru rodzinnego. Producenci oferują wiele rozwiązań, np.: Emilek, Cenzorl, Ochraniacz, Opiekun Dziecka w Internecie, Strażnik Ucznia, Weblock. Aplikacje te zostały poddane testom przez zespół CERT Polska.

Nie ma dzisiaj osoby, która nie posiadałaby poczty elektronicznej, albo nie wiedziałabym ‘’z czym to sie je’’. W Polsce określenie e-mail próbowano zastąpić skrótowcem listel od list elektroniczny, starano się także upowszechnić określenie el-poczta – analogia do określenia el-muzyka czyli muzyka elektroniczna. Określenia te jednak nie przyjęły się w codziennym użyciu. Językoznawcy za poprawne uznają jedynie formy e-mail i mejl.

E-mail został wymyślony w 1965 roku. Autorami pomysłu byli: Louis Pouzin, Glenda Schroeder i Pat Crisman. Wówczas jednak usługa ta służyła jedynie do przesyłania wiadomości pomiędzy użytkownikami tego samego komputera, a adres poczty elektronicznej jeszcze nie istniał. Usługę polegającą na przesyłanie wiadomości tekstowych pomiędzy komputerami wymyślił w roku 1971 Ray Tomlinson, i on również wybrał znak @ do rozdzielania nazwy użytkownika od nazwy komputera, a później nazwy domeny internetowej.

Na początku do wysyłania e-maili służył protokół komunikacyjny CPYNET. Później wykorzystywano FTP, UUCP i wiele innych protokołów, a w 1982 roku Jon Postel opracował do tego celu protokół SMTP, używany do dzisiaj.

Arpanet, z angielskiego Advanced Research Projects Agency Network, to pierwsza sieć rozległa oparta na rozproszonej architekturze i protokole TCP/IP. Jest bezpośrednim przodkiem Internetu.

W 1967 roku odbyła się konferencja naukowa ARPA na temat technicznych możliwości budowy rozległych sieci komputerowych o rozproszonym zarządzaniu. Przewodnią ideą tej konferencji było ustalenie, czy możliwe jest za pomocą komputerów skonstruowanie takiej sieci łączności, która by nie posiadała central, lecz umożliwiała automatyczne wyszukiwanie połączeń między dowództwem i oddziałami polowymi nawet przy dużym stopniu zniszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej. Okazało się, że jest to możliwe. Najciekawsze rozwiązanie zaproponował Alex McKenzie z Uniwersytetu Stanforda, który zaproponował ideę pakietu informacji z przypisanym do niej adresem, który by automatycznie krążył po sieci „szukając” swojego odbiorcy tak, jak to się dzieje z listami pocztowymi. W 1980 roku, po kilku efektownych włamaniach crackerów do serwerów Arpanetu, ARPA zdecydowała się rozdzielić całkowicie wojskową część Arpanetu od części akademickiej. Część wojskowa nadal ma nazwę Arpanet, natomiast część cywilna została już oficjalnie nazwana Internetem.

Adres IP to liczba 32-bitowa, która identyfikuje serwer (komputer) podłączony do innego serwera lub Internetu. Jest używany w celu komunikowania się poprzez transfer pakietów przy użyciu TCP/IP. W ten sposób można zidentyfikować około 4 miliardów serwerów.  Adres IP  nie jest  „numerem rejestracyjnym” komputera – nie identyfikuje jednoznacznie fizycznego urządzenia – może się dowolnie często zmieniać (np. przy każdym wejściu do Internetu) jak również kilka urządzeń może dzielić jeden publiczny adres IP. Ustalenie prawdziwego adresu IP użytkownika, do którego następowała transmisja w danym czasie jest możliwe dla systemu odpornego na przypadki tzw. IP spoofingu (por. man in the middle, zapora sieciowa, ettercap) – na podstawie historycznych zapisów systemowych.

Od 1977 w Internecie używane są adresy IP protokołu w wersji czwartej, IPv4. Zapotrzebowanie na adresy IPv4 stało się na tyle duże, że pula nieprzydzielonych adresów zaczęła się wyczerpywać (w 2011 roku zakładano, że w zależności od regionu nastąpi to w roku między 2011 a 2016), z tego powodu powstała nowa, szósta wersja protokołu – IPv6, której test odbył się 8 czerwca 2011 roku.

Początki Internetu wiążą się z powstaniem sieci rozległej ARPANET i sięgają końca lat 60tych XX wieku, kiedy amerykańska organizacja badawcza RAND Corporation prowadziła badania studyjne nad możliwościami dowodzenia w warunkach wojny nuklearnej. Na podstawie uzyskanych raportów podjęto prace projektowe nad skonstruowaniem sieci komputerowej mogącej funkcjonować mimo jej częściowego zniszczenia. Internet w Polsce dostępny jest oficjalnie od 20 grudnia 1991 roku. 30 kwietnia 1991 roku w Centrum Komputerowym Uniwersytetu Kopenhaskiego, zarejestrowano krajową domenę najwyższego poziomu „.pl”.

17 sierpnia 1991 z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego zestawiono pierwsze, trwające 1 minutę, połączenie internetowe przy wykorzystaniu protokołu TCP/IP, z Centrum Komputerowym Uniwersytetu w Kopenhadze. Natomiast 20 grudnia 1991 roku placówki naukowe Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Fizyki Jądrowej i Obserwatorium Astronomiczne oraz pojedyncze komputery w Krakowie, Toruniu i Katowicach zostały podłączone do Internetu. Tego samego dnia Stany Zjednoczone zniosły ograniczenia w łączności z Polską.